MALAY

R v Bailif [2002] ACTSC 79 (16 Ogos 2002)

Kemaskini Terakhir: 20 Ogos 2002

THE QUEEN v ALEXANDER MARCEL ANDRE SEBASTIAN BAILIF [2002] ACTSC 79 (16 Ogos 2002) CATCHWORDS
UNDANG-UNDANG JENAYAH - tertuduh didapati tidak layak untuk membela - pendengaran khas caj - sifat pendengaran - isu sama ada Mahkamah berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh "melakukan perbuatan yang menjadi suatu kesalahan yang dikenakan" - kesimpulan tidak boleh dibuat terhadap tertuduh kerana kegagalan untuk memberikan keterangan - perlu untuk berhati-hati khas dalam meneliti bukti.
UNDANG-UNDANG JENAYAH - tertuduh didapati tidak layak untuk membela - kesukaran ketika dituduh mengalami kemerosotan yang ketara mental atau penyakit psikiatri pada masa kesalahan yang dikatakan itu - kepercayaan tertuduh bahawa ia adalah perlu untuk bertindak seperti yang dilakukannya dalam diri - keperluan alasan yang munasabah bagi kepercayaan - ujian kewajaran sebahagiannya objektif - kewajaran dinilai dengan merujuk kepada keadaan yang tertuduh dilihat mereka untuk menjadi tetapi mestilah kemungkinan bahawa beberapa tindakan benar-benar berlaku yang mungkin telah disalah anggap sebagai satu ancaman atau bahaya kepada tertuduh.
UNDANG-UNDANG JENAYAH - pendengaran khas oleh hakim sendiri - sama ada perbuatan menjadi kesalahan-kesalahan serangan dan serangan occasioning sebenar badan membahayakan dibuktikan melampaui keraguan yang munasabah.
Akta 1900, ss 310, 314, 315, 316, 317, 319 kapal selam (2) Jenayah
Kesihatan Mental (Rawatan dan Penjagaan) 1994, kapal selam 68 (3)
Penjagaan dan Pengurusan Harta Akta 1991
Akta Mahkamah Agung 1933, s 68c
Akta Keterangan 1995 (Cth), s 144
 R v Morris [2002] ACTSC 12 (dilaporkan, Crispin J, 15 Mac 2002)
Weissensteiner v The Queen [1993] HCA 65; (1993) 178 CLR 217
Azzopardi v The Queen (2001) 205 CLR 50
 R v Knight (1988) 35 A CRIM R 314
 R v Williams (1990) 50 A CRIM R 213
Coulter v The Queen (1988) 164 CLR 350
 R v Miller (1954) 2 QB 282
 R v Chan-Fook [1993] EWCA CRIM 1; [1994] 2 All ER 552
Zecevic v DPP (1987) 162 CLR 642
 R v B (1992) 35 FCR 259
Viro v R [1978] HCA 9; (1978) 141 CLR 88
 R v Hawes (1994) 35 NSWLR 294
Kurtic (1996) 85 A CRIM R 57
Lembaga Rail Negeri New South Wales v Earthline Pembinaan Sdn Bhd [1999] HCA 3; (1999) 160 588 ALR
No SCC 98 2000, SCC 173 tahun 2000, SCC 27 tahun 2001, SCC 37 tahun 2002
Hakim: Crispin J
Mahkamah Agung AKTA
Tarikh: 16 Ogos 2002
DALAM MAHKAMAH SUPREME OF THE)
) No SCC 98 tahun 2000
Australian Capital Territory) No SCC 173 tahun 2000
No SCC 27 tahun 2001
No SCC 37 tahun 2002
QUEEN THE
v
ALEXANDER MARCEL ANDRE SEBASTIAN BAILIF

ORDER
Hakim: Crispin J
Tarikh: 16 Ogos 2002
Tempat: Kuala Lumpur
Mahkamah mendapati bahawa:
1. tertuduh tidak bersalah menyerang Ross you Stephens di Canberra di Wilayah Ibu Negara Australia pada 11 Januari 2000;
2. tertuduh tidak bersalah menyerang Douglas Scott Brown di Canberra di Wilayah berkata pada 11 Januari 2000;
3. tertuduh tidak bersalah menyerang Susan Joan McGee di Canberra di Wilayah berkata pada 11 Januari 2000 dan dengan itu occasioning kepada kemudaratan tubuh badan sebenar beliau;
4. tertuduh melakukan perbuatan yang menjadi kesalahan menyerang Daniel Emas di Kuala Lumpur di Wilayah tersebut pada 10 Ogos 2000;
5. tertuduh melakukan perbuatan yang menjadi kesalahan menyerang Anthony buah pinggang di Canberra di Wilayah tersebut pada 26 April 2000 dan
6. tertuduh melakukan perbuatan yang menjadi kesalahan menyerang John Alex Beaton di Canberra dalam berkata Wilayah pada 31 Julai 2001 dan dengan itu disebabkan kepadanya sebenar kemudaratan tubuh badan.
1. Tertuduh tetap berada di hadapan saya pada empat dakwaan mendakwa pelakuan kesalahan berikut:
* Menyerang Ross you Stephens pada 11 Januari 2000;
* Menyerang Douglas Scott Brown pada 11 Januari 2000;
* Menyerang Susan Joan McGee pada 10 Februari 2000 dan dengan itu occasioning kepada kemudaratan tubuh badan sebenar beliau;
* Menyerang Daniel Emas pada 10 Ogos 2000, dan
* Menyerang Anthony buah pinggang pada 26 April, 2000
* Menyerang John Alex Beaton pada 31 Julai 2001 dan dengan itu occasioning kepadanya sebenar kemudaratan tubuh badan.
2. Yang pertama tiga tuduhan yang terkandung di dalam dakwaan bertarikh 7 Januari 2002 prosiding bernombor SCC 98 2000, manakala tuduhan keempat, kelima dan keenam yang terkandung di dalam dakwaan berasingan bertarikh 8 Januari 2002, 8 Januari, 2002 dan 13 Mei 2002 dan bernombor SCC 173 tahun 2000, SCC 27 tahun 2001, dan SCC 37 2002.
3. Dalam prosiding itu yang tertuduh tetap berada tidak percubaan tetapi pendengaran khas yang dijalankan menurut s 315 Akta Jenayah Akta 1900 ("Akta Jenayah" itu).
Penentuan tidak layak untuk mengaku
4. Pada 27 Februari 2001 suatu perintah telah dibuat menurut s 310 Akta Jenayah Akta yang menghendaki tertuduh untuk mengemukakan kepada bidang kuasa Tribunal Kesihatan Mental untuk membolehkan Tribunal untuk menentukan sama ada atau tidak dia telah layak untuk merayu kepada caj di mana beliau mempunyai telah dilakukan untuk perbicaraan. Konsep kecergasan untuk mengaku telah dikanunkan berkesan di Wilayah ini dengan kapal selam 68 (3) Kesihatan Mental (Rawatan dan Penjagaan) 1994 (yang "Kesihatan Mental Akta") yang berada dalam syarat-syarat berikut:
(3) Tribunal hendaklah membuat penentuan bahawa seseorang itu tidak layak untuk merayu kepada pertuduhan jika berpuas hati bahawa proses mental orang itu yang bercelaru atau terjejas setakat bahawa orang itu tidak dapat -
(A) untuk memahami sifat pertuduhan itu;
(B) untuk membuat rayuan terhadap pertuduhan itu dan untuk melaksanakan hak untuk mencabar juri atau juri itu;
(C) untuk memahami bahawa prosiding siasatan sama ada orang yang melakukan kesalahan itu;
(D) untuk mengikuti kursus prosiding itu, atau
(E) untuk memahami kesan besar apa-apa keterangan yang boleh diberikan bagi menyokong pendakwaan itu;
(F) untuk memberi arahan kepada wakil sah beliau.
5. Terdapat beberapa kelewatan dalam penilaian Tribunal bagi tertuduh dan ia tidak mampu untuk menyediakan laporan sehingga 26 Julai 2001. Bahawa laporan menunjukkan bahawa Tribunal telah mendapati beliau tidak layak untuk bercakap tetapi ia telah dapat menentukan sama ada dia adalah mungkin untuk menjadi patut untuk merayu dalam tempoh 12 bulan akan datang.
6. Perkara itu di hadapan saya pada 30 Ogos 2001 apabila saya menegaskan bahawa ketidakupayaan Tribunal untuk menyatakan pendapat mengenai isu ini meninggalkan Mahkamah dalam keadaan serba salah. Tertuduh telah didakwa dengan kesalahan yang serius dan prosedur yang Mahkamah telah diwajibkan untuk menerima pakai telah sewajarnya ditadbir oleh sama ada 314 s atau s 315 Akta Jenayah itu. Seksyen 314 terpakai apabila Tribunal memberitahu Mahkamah bahawa ia telah ditentukan bahawa tertuduh tidak layak untuk mengaku kepada pertuduhan tetapi mungkin untuk menjadi patut dalam tempoh 12 bulan penentuan itu. Dalam keadaan itu, Mahkamah itu dikehendaki untuk menangguhkan prosiding. Seksyen 315 terpakai apabila Tribunal telah memberitahu Mahkamah penentuan bahawa tertuduh tidak layak untuk merayu kepada pertuduhan dan tidak mungkin untuk menjadi patut dalam tempoh 12 bulan penentuan atau di mana tempoh 12 bulan telah berlalu sejak penentuan awal tidak layak dan tertuduh masih tidak layak untuk bercakap. Sekiranya bahawa Mahkamah adalah bertanggungjawab untuk menjalankan pendengaran khas berhubung dengan tertuduh. Peruntukan tidak muncul untuk mempunyai apa-apa permohonan apabila Tribunal telah melaporkan hanya bahawa ia telah tidak dapat menentukan sama ada tertuduh adalah mungkin untuk menjadi patut untuk merayu dalam tempoh 12 bulan yang ditetapkan. Oleh itu, saya telah membuat suatu perintah di bawah s 310 yang menghendaki tertuduh untuk menyerahkan kepada bidang kuasa Tribunal untuk membolehkannya menentukan isu kesesuaiannya untuk merayu.
7. Pada 31 Ogos 2001 Tribunal menyediakan laporan selanjutnya menyatakan bahawa ia telah ditentukan bahawa ia adalah tidak mungkin bahawa tertuduh akan menjadi layak untuk merayu dalam tempoh 12 bulan. Oleh itu, Mahkamah itu dikehendaki untuk menjalankan pendengaran khas menurut s 315.
Perbicaraan khas
8. Walaupun peruntukan yang berkaitan dalam Akta Jenayah mencadangkan bahawa pendengaran khas adalah satu "percubaan", ia bukan satu percubaan dalam erti kata biasa prosiding di mana tertuduh kena disabitkan kesalahan dan dihukum kerana kesalahan jika terbukti bersalah di luar keraguan yang munasabah. Dalam perbicaraan seperti ini tertuduh mesti didapati tidak bersalah jika Mahkamah tidak berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh "melakukan perbuatan yang menjadi suatu kesalahan yang dikenakan". Walau bagaimanapun, dia tidak boleh disabitkan walaupun Mahkamah berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh melakukan perbuatan. Lihat s 317 Akta Jenayah itu. Seperti dapatan yang disebut dalam tajuk kepada bahagian-bahagian yang berkaitan dalam Akta Jenayah, walaupun tidak dalam peruntukan undang-undang yang sebenar, sebagai "non-pembebasan". Penemuan alam yang tidak mendedahkan tertuduh hukuman bagi kesalahan-kesalahan yang berkenaan tetapi meminta peruntukan kapal selam 319 (2), yang memerlukan Mahkamah untuk memerintahkan supaya tertuduh ditahan dalam jagaan sehingga Kesihatan Mental perintah Tribunal selainnya melainkan jika, "dalam pertimbangan kriteria untuk tahanan di s 308" ia berpuas hati bahawa ia adalah lebih sesuai untuk memerintahkan supaya tertuduh menyerahkan dirinya kepada bidang kuasa Tribunal untuk membolehkan ia membuat suatu perintah kesihatan mental menurut Akta Kesihatan Mental . Pada dasarnya, alternatif kepada pembebasan adalah mencari yang mengakibatkan tidak sabitan atau hukuman tetapi menyembah rejim berkanun bertujuan untuk memastikan rawatan dan penjagaan tertuduh dan perlindungan masyarakat.
9. Cara di mana pendengaran khas akan dijalankan ditadbir oleh s 316 Akta Jenayah yang memperuntukkan, antara lain, bahawa, tertakluk kepada peruntukan lain dalam seksyen itu, mahkamah hendaklah menjalankan perbicaraan dengan seberapa hampir yang mungkin kerana jika ia adalah suatu prosiding jenayah biasa. Seksyen ini juga memperuntukkan bahawa, melainkan jika Mahkamah memerintahkan selainnya, tertuduh adalah untuk mempunyai perwakilan undang-undang di pendengaran itu. Penentuan tidak layak untuk mengaku tidak boleh diambil sebagai penghalang kepada perwakilan itu dan tertuduh diambil telah mengaku tidak bersalah bagi setiap kesalahan dikenakan.
10. Kapal selam 316 (2) memperuntukkan bahawa pendengaran khas hendaklah menjadi perbicaraan oleh juri kecuali:
* Tertuduh membuat pilihan raya untuk perbicaraan oleh hakim semata-mata di hadapan Mahkamah yang pertama membetulkan tarikh untuk perbicaraan dan Mahkamah berpuas hati bahawa dia mampu membuat apa-apa pilihan raya; atau
* Jika Mahkamah berpuas hati bahawa tertuduh tidak mampu membuat apa-apa pilihan raya, mana-mana penjaga memberitahu Mahkamah bahawa, pada pendapat beliau, seperti perbicaraan yang akan berada dalam kepentingan terbaik tertuduh, atau penjaga yang dilantik oleh Penjagaan yang Tribunal di bawah Penjagaan dan Pengurusan Harta Akta 1991 (yang "Penjagaan Akta") dengan kuasa untuk membuat pilihan untuk perbicaraan oleh hakim sahaja bertindak untuk berbuat demikian.
11. Dalam kes ini, penjaga yang dilantik di bawah Akta Penjagaan dengan kuasa yang diperlukan membuat pilihan bagi tertuduh untuk dibicarakan oleh seorang hakim sahaja.
12. Memandangkan keperluan bahawa perbicaraan itu dijalankan dengan seberapa hampir yang mungkin seolah-olah ia satu prosiding jenayah biasa, saya pasti akan mengambil kira keperluan s 68c Akta Mahkamah Agung 1933. Bahawa seksyen dalam syarat-syarat berikut:
(1) Hakim yang cuba prosiding jenayah tanpa juri boleh membuat apa-apa dapatan yang mungkin telah dibuat oleh juri untuk rasa bersalah orang yang dituduh dan apa-apa dapatan itu telah, bagi segala maksud, kesan yang sama dengan keputusan yang juri.
(2) penghakiman dalam prosiding jenayah dibicarakan oleh seorang hakim sahaja hendaklah termasuk prinsip-prinsip undang-undang yang digunakan oleh hakim dan penemuan fakta yang hakim bergantung.
(3) Dalam prosiding jenayah dibicarakan oleh seorang hakim sahaja, jika undang-undang Wilayah sebaliknya akan memerlukan amaran diberikan kepada juri dalam prosiding itu, hakim akan mengambil amaran kira dalam mempertimbangkan atau keputusan itu.
13. Dalam perbicaraan jenayah biasa, sama ada oleh hakim dan juri atau hakim sahaja, tertuduh berhak untuk anggapan tidak bersalah, Crown menanggung beban membuktikan setiap elemen penting dalam setiap pertuduhan dan standard bukti bukti melampaui keraguan munasabah . Keputusan itu mesti ditentukan semata-mata dengan merujuk kepada bukti betul mengakui pada perbicaraan atau perkara yang diketahui umum yang boleh diambil kira menurut s 144 Akta 1995 (Cth) Keterangan.
14. Dalam perbicaraan khas jenis ini ujian dikemukakan oleh s 317 ialah sama ada Mahkamah berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh "melakukan perbuatan yang menjadi suatu kesalahan yang dikenakan". Walau bagaimanapun, dalam R v Morris [2002] ACTSC 12 (dilaporkan, Crispin J, 15 Mac 2002) Saya berpendapat bahawa peruntukan ini memerlukan Crown untuk membuktikan semua elemen-elemen penting kesalahan itu, walaupun pertahanan kemerosotan mental atau tanggungjawab berkurangan tidak dapat dibangkitkan. Untuk sebab-sebab yang diberikan kemudian, saya tetap berpendapat bahawa.
15. Tertuduh tidak diminta untuk merayu kepada caj tetapi telah diambil telah mengaku tidak bersalah oleh sebab s 316 (8) Akta Jenayah itu.
16. Pada permulaan perbicaraan, Encik Everson bagi pihak tertuduh cuba anggapan "memutuskan" tuduhan mengenai pelbagai dakwaan supaya keterangan tentang mana-mana salah satu kesalahan yang didakwa tidak akan disediakan untuk membantu kes Crown mengenai apa-apa yang lain. Beliau menyatakan dengan jelas bahawa beliau tidak ingin mempunyai apa-apa caj yang mendengar secara berasingan dan, sebenarnya, disokong cadangan bahawa ia harus dibicarakan bersama-sama. Ia akhirnya terbukti tidak perlu untuk membuat keputusan mengenai isu ini kerana Mahkota menyatakan bahawa ia tidak akan bertanding mana-mana keterangan yang boleh digunakan dengan cara itu dan memandangkan petunjuk bahawa Encik Everson tidak menekankan perkara itu.
17. Tertuduh tidak memberi keterangan. Tiada inferens perlu, sudah tentu, dikeluarkan kepadanya oleh sebab kegagalan berbuat demikian beliau. Ini bukan kes seperti dalam Weissensteiner v Ratu [1993] HCA 65; (1993) 178 217 CLR di mana bukti nampaknya memberatkan mungkin telah mampu penjelasan oleh pendedahan fakta-fakta tambahan yang hanya diketahui oleh tertuduh. Lihat juga Azzopardi v The Queen (2001) 205 CLR 50. Dalam apa jua keadaan, prinsip ini tidak boleh, pada pendapat saya, mempunyai apa-apa permohonan kepada pendengaran khas tuduhan terhadap tertuduh didapati tidak layak untuk bercakap.
18. Tambahan pula, saya fikir ada keperluan untuk berhati-hati khas dalam meneliti keterangan yang dikemukakan terhadap orang yang dituduh yang telah didapati tidak layak untuk mengaku dan yang bercelaru atau proses mental terjejas mungkin berkesan dilucutkan dia atau dia peluang untuk memberi keterangan dalam atau pertahanan sendiri. Keperluan untuk penjagaan itu amat jelas di dalam kes ini. Encik Everson memberitahu saya bahawa tertuduh mahu memberikan keterangan tetapi tidak akan dibenarkan untuk berbuat demikian kerana penjaganya telah menerima nasihat Encik Everson bahawa kursus seperti ini tidak akan berada dalam kepentingan yang terbaik. Saya tidak ragu-ragu bahawa nasihat ini telah diberikan kepercayaan dan ia adalah berdasarkan kepada penilaian yang betul keupayaan kemungkinan tertuduh untuk memberi keterangan berkesan dalam membela dirinya sendiri dan risiko yang mungkin terlibat di dalam dia cuba untuk berbuat demikian. Begitu juga, saya tidak mempunyai sebab untuk meragui bahawa ia adalah sesuai untuk penjaga untuk menerima nasihat itu. Walau bagaimanapun, dalam menilai kekuatan kes Crown, saya fikir ia adalah perlu untuk menjadi amaran kepada mana-mana risiko yang kedudukan tertuduh mungkin telah dimudaratkan oleh ketidakupayaan beliau untuk memberi keterangan berpotensi membersihkan namanya.
19. Dalam kes ini surat daripada tertuduh tanpa bantahan dikemukakan tetapi ia tidak bertujuan untuk menangani apa-apa isu-isu yang dibangkitkan berhubung dengan kesalahan-kesalahan yang dikenakan.
Sifat kesalahan dikenakan
20. Semua kesalahan yang didakwa melibatkan tuduhan serangan dan dua yang terlibat dakwaan tambahan bahawa serangan disebabkan kemudaratan tubuh badan yang sebenar.
21. Kesalahan serangan ditubuhkan mengikut apa-apa perbuatan yang dilakukan dengan sengaja, atau mungkin secara melulu, yang menyebabkan orang lain untuk memahami keganasan serta-merta dan menyalahi undang-undang. Jika daya sebenarnya digunakan, sama ada menyalahi undang-undang atau tanpa kebenaran penerima, maka bateri yang dilakukan. Dalam ketiadaan apa-apa permohonan sedemikian berkuat kuasa, perlu ada beberapa tindakan mengancam yang mencukupi untuk meningkatkan dalam fikiran orang yang terancam takut atau kebimbangan keganasan serta-merta. Lihat, sebagai contoh, R v Knight (1988) 35 A CRIM R 314. Oleh itu, kembali kepada bahasa yang digunakan dalam s 317 Akta Jenayah ini, fakta-fakta yang akan menjadi suatu kesalahan serangan hanya jika mereka merangkumi elemen-elemen ini.
22. Untuk mewujudkan suatu kesalahan serangan occasioning sebenar badan membahayakan Crown mesti membuktikan bahawa tertuduh memukul mangsa yang dikatakan itu dan yang akibat serangan mangsa yang dialami kemudaratan tubuh badan yang sebenar. Ia tidak perlu untuk menunjukkan bahawa tertuduh bertujuan untuk mencederakan mangsa. Lihat R v Williams (1990) 50 A CRIM R 213; Coulter v The Queen (1988) 164 CLR 350. Oleh itu, fakta-fakta yang akan menjadi suatu kesalahan serangan occasioning kemudaratan tubuh badan sebenar hanya jika ia melibatkan unsur-unsur kesalahan serangan dan meliputi unsur-unsur lagi.
23. Istilah "kemudaratan tubuh badan sebenar" ertinya tidak lebih daripada kecederaan beberapa. Kecederaan semestinya tidak kekal dan tidak serius. A lebam kecil, lelasan atau calar adalah mencukupi dan ia telah memutuskan bahawa walaupun "keadaan histeria atau saraf" boleh termasuk dalam keterangan. Lihat R v Miller (1954) 2 QB 282; R v Chan-Fook [1993] EWCA CRIM 1; [1994] 2 All ER 552.
Diri
24. Seperti yang saya sebutkan, persoalan sama ada tertuduh "melakukan perbuatan yang menjadi kesalahan yang dipertuduhkan" tidak melibatkan apa-apa balasan pertahanan kemerosotan mental atau tanggungjawab berkurangan. Mahkamah, bagaimanapun, diwajibkan untuk mempertimbangkan sebarang isu pertahanan diri yang mungkin timbul berhubung dengan mana-mana gadaian tersebut.
25. Walaupun biasanya dirujuk sebagai pertahanan, kedudukan sebenar ialah apabila bukti-bukti yang mendedahkan kemungkinan bahawa tindakan yang berkaitan telah dilakukan pada diri, beban yang jatuh ke atas Crown untuk membuktikan sebaliknya. Lihat Zecevic v DPP (1987) 162 CLR 642 pada 657. Dalam R v B (1992) 35 FCR 259 Mahkamah Penuh Mahkamah Persekutuan Australia berpendapat bahawa keadaan yang tidak boleh ditarik balik dari juri atas dasar bahawa kes Mahkota tidak menafikan diri. Walau bagaimanapun, keputusan yang nampaknya telah sebahagian besarnya berdasarkan kepada prinsip bahawa apa-apa soalan sama ada kes prima facie telah ditubuhkan mesti ditentukan hanya dengan merujuk kepada bukti memihak Mahkota. Oleh itu, untuk tujuan ini, apa-apa keterangan diri yang mesti diambil kira. Keputusan itu juga selari dengan pemerhatian di Zecevic bahawa isu-isu pertahanan diri adalah perkara-perkara untuk juri untuk menentukan. Ia tidak bermakna bahawa Mahkota lega daripada beban bukti dan tidak memberikan apa-apa asas untuk mencadangkan bahawa "perbuatan yang menjadi" kesalahan serangan boleh ditubuhkan tanpa merujuk kepada isu ini. Penggunaan kuasa akan menjadi serangan hanya jika ia adalah menyalahi undang-undang. Oleh itu, tidak seorang pakar bedah yang menjalankan operasi dengan persetujuan dimaklumkan atau pesakit beliau, mahupun pegawai polis yang menggunakan ukuran kuasa yang semunasabahnya perlu untuk melaksanakan penangkapan pesalah boleh dikatakan telah melakukan serangan. Begitu juga, bertindak betul dilakukan dalam diri tidak boleh dianggap sebagai satu serangan kerana tindakan tersebut tidak menyalahi undang-undang.
26. Jika diri dibangkitkan, Crown menanggung beban membuktikan bahawa pada masa yang berkenaan sama ada tertuduh tidak percaya bahawa tindakan beliau adalah perlu untuk mempertahankan dirinya, atau bahawa tidak ada alasan yang munasabah bagi apa-apa kepercayaan. Lihat Zecevic v DPP di 661. Standard bukti sekali lagi bukti melampaui keraguan munasabah.
27. Yang pertama ini cadangan jelas melibatkan ujian semata-mata subjektif: Crown telah menetapkan bahawa tertuduh tidak mempunyai apa-apa kepercayaan. Walau bagaimanapun, cadangan yang kedua tidak melibatkan ujian objektif keseluruhannya. Lihat Viro v R [1978] HCA 9; (1978) 141 CLR 88 di 146-147; Zecevic v DPP di 656-657. Mahkota itu tidak dapat membuktikan bahawa tidak ada alasan yang munasabah bagi apa-apa kepercayaan semata-mata dengan menunjukkan bahawa seseorang yang proses mental tidak bercelaru atau terjejas tidak akan terbentuk seperti kepercayaan. Dalam R v Hawes (1994) 35 NSWLR 294 Hunt CJ di CL menjelaskan, pada 305, bahawa ia adalah "kepercayaan tertuduh, berdasarkan keadaan yang tertuduh dilihat mereka yang berkenaan, yang telah menjadi munasabah, dan bukan daripada orang yang munasabah andaian dalam kedudukan tertuduh ".
28. Penyelesaian apa-apa isu mempertahankan diri melibatkan kesukaran di mana tertuduh telah mengalami kecacatan mental yang ketara atau penyakit psikiatri pada masa kesalahan yang dikatakan itu. The New South Wales Mahkamah Rayuan Jenayah dianggap masalah ini dalam Kurtic (1996) 85 A CRIM R 57, hal yang telah ada bukti bahawa perayu mengalami "satu set delusional paranoid menindas kepercayaan". Mahkamah menegaskan bahawa ujian yang mesti digunakan dalam menentukan sama ada Crown telah membuktikan bahawa terdapat alasan yang munasabah untuk kepercayaan yang diperlukan, walaupun tidak sepenuhnya objektif, namun mesti sekurang-kurangnya sebahagiannya objektif. Hunt CJ di CL lagi diberikan beberapa penjelasan prinsip ini dalam petikan berikut, pada 64:
Apa sahaja kesan ciri-ciri peribadi kepada tertuduh mungkin mempunyai apabila persepsi terhadap beberapa tindakan tertentu sebagai ancaman yang dihadapi beliau atau atas kewajaran tindak balas kepada apa yang dilihat sebagai bahaya, mesti, pada pandangan saya, menjadi munasabah kemungkinan bahawa sekurang-kurangnya beberapa tindakan sebenarnya berlaku yang mungkin telah disalah anggap sebagai satu ancaman atau bahaya kepada tertuduh sebelum apa-apa keputusan dibuat mengenai kemungkinan bahawa persepsi beliau tindakan yang telah dipengaruhi oleh ciri-ciri yang peribadi.
29. Dalam kes ini, Mahkota berhujah bahawa ia tidak sesuai untuk bertindak ke atas mana-mana andaian bahawa tertuduh mungkin telah percaya bahawa terdapat keperluan untuk melindungi dirinya daripada beberapa serangan dilihat atau diancam serangan dalam ketiadaan apa-apa keterangan sedemikian kepercayaan atau fakta-fakta dan hal keadaan yang seseorang yang munasabah dalam kedudukan itu mungkin telah membentuk falsafah seperti ini. Memang benar bahawa tidak ada bukti mengenai sifat tepat kecacatan mental yang tertuduh mengalami, masa di mana ia muncul, atau takat, jika ada, di mana ia mungkin telah diputarbelitkan atau mempengaruhi persepsi terhadap sebahagian atau semua peristiwa-peristiwa yang berkenaan.
30. Walau bagaimanapun, seperti yang telah saya sebutkan, seseorang tertuduh tidak menanggung beban membuktikan bahawa dia bertindak dalam mempertahankan diri. Jika isu yang telah dibangkitkan dengan betul, Crown menanggung beban membuktikan melampaui keraguan munasabah bahawa tindakan-tindakan tertuduh tidak dijalankan dalam diri. Dalam menimbangkan sama ada Crown telah dilepaskan bahawa beban bukti, Mahkamah jelas perlu mengambil kira semua bukti fakta dan hal keadaan yang mungkin berkaitan dengan isu itu. Prosiding ini adalah berdasar pada penentuan oleh Tribunal Kesihatan Mental bahawa tertuduh tidak layak untuk merayu kepada caj dan tidak mungkin untuk menjadi patut untuk merayu dalam tempoh 12 bulan. Tambahan pula, terdapat bukti dia berkelakuan dengan cara yang nampaknya tidak rasional sebelum sahaja beberapa insiden berkenaan. Oleh itu, ia akan menjadi tidak sesuai untuk menangani isu ini dengan andaian bahawa kesimpulan selamat mungkin diambil terhadapnya dengan mengambil kira hal keadaan insiden yang berkaitan tanpa mengambil kira kemungkinan bahawa persepsi beliau mungkin telah dipengaruhi oleh proses mental bercelaru atau terjejas.
Serangan yang didakwa pada Encik Stephens
31. Mahkota tidak cuba untuk membawa apa-apa bukti untuk menyokong tuduhan ini dan tertuduh jelas mesti didapati tidak bersalah atas kesalahan itu.
Serangan yang dikatakan di Brown
32. Pada 11 Januari 2000 pada pukul 10.00 pagi, Encik Brown, yang merupakan seorang pegawai keselamatan di Universiti Kebangsaan Australia, menerima panggilan di radio beliau, akibat yang dia pergi ke pejabat Pro-Naib Canselor, Profesor Burgess. Beliau mendapati Profesor Burgess di belakang meja dan beliau berdiri tertuduh di dalam bilik yang memegang cawan dan piring. Encik Brown meminta beliau meninggalkan dan tertuduh menjawab, "Saya belum selesai kopi saya lagi". Brown berkata bahawa dia mahu tertuduh untuk meninggalkan. Tertuduh kemudian meninggalkan pejabat, berjalan ke tangga dan terus menaiki tangga dari kedua tingkat tiga. Encik Brown memberitahu beliau tidak pergi ke sana dan apabila tertuduh terus, mula mengikutinya. Tertuduh memecah masuk ke berlari dan memasuki pejabat setiausaha Naib Canselor di tingkat tiga. Setiausaha, Cik Lindsay, memintanya untuk meninggalkan. Brown kemudian memasuki pejabat dan menghampiri tertuduh yang telah kembali kepada beliau dan berkata, "Saya mahu anda untuk pergi sekarang". Tertuduh nampaknya tidak mengambil notis. Brown kemudian meletakkan tangan kirinya pada tangan kanan tertuduh dan berkata, "Saya mahu anda keluar sekarang". Apabila ditanya apa yang berlaku seterusnya, Encik Brown berkata bahawa beliau tidak pasti bagaimana ia berlaku tetapi dia "mendapat kopi di muka [beliau] dan ke hadapan [pakaian beliau], maka [dia] mendengar cawan dan piring jatuh dan kemudian [tertuduh] berpaling dan menyelar [dia] ke dinding "dengan menolak dia di dada dengan tangan terbuka. Brown berkata bahawa dia "jatuh kembali ke dinding dan kemudian rasa sakit di pangkal paha [beliau]".
33. Dalam pemeriksaan balas Brown bersetuju bahawa selepas mengambil memegang lengan kanan atas tertuduh, dia telah berkata "Saya akan perlu membawa anda keluar, meletakkan kopi ke bawah". Beliau mengakui bahawa pada masa lain dia telah mendengar ungkapan "membawa anda keluar" digunakan dengan cara yang melibatkan konotasi jahat tetapi berkata bahawa dia telah bertujuan hanya untuk menyampaikan niatnya untuk mengambil tertuduh keluar dari bangunan tersebut. Beliau juga mengakui bahawa dia telah berdiri di antara tertuduh dan satu-satunya jalan keluar yang ada, jadi bahawa tertuduh akan mempunyai untuk kembali ke arah dia untuk meninggalkan.
34. Apabila ia telah meletakkan kepada Encik Brown bahawa tertuduh telah bertindak mempertahankan diri, beliau tidak sepenuhnya menolak cadangan itu. Beliau berkata, "dengan baik jika dia bertindak untuk mempertahankan diri beliau - dia telah mengambil - dia dibesar-besarkan [sic], dia telah mengambil terlalu jauh kerana ia tidak perlu baginya untuk pergi sejauh yang dia jika dia menggunakan a-pertahanan diri ".
35. Bukti Mr Brown telah disokong sedikit sebanyak bahawa seorang pegawai keselamatan rakan-rakan, Encik Gumm. Beliau berkata bahawa beliau telah menunggu di luar pejabat Profesor Burgess 'manakala Encik Brown masuk ke dalam. Apabila tertuduh muncul dari pejabat dengan cawan dan piring dan berpaling untuk pergi di tingkat atas, Encik Brown mengikutinya tetapi Encik Gumm pergi ke akhir bertentangan dengan tingkat untuk menggunakan satu lagi set tangga. Beliau berkata, apabila dia mendapat ke atas tangga dia boleh mendengar suara-suara yang kuat dan bunyi seperti pinggan mangkuk yang dibuang dan, sambil menghampiri pejabat, beliau kemudian mendengar Encik Brown berkata "Saya telah diserang". Beliau diikuti tertuduh turun tangga. Kemudian apabila Encik Brown keluar dari bangunan Mr Gumm diperhatikan bahawa dia telah mula merapatkan dan disimpulkan bahawa dia berada dalam kesakitan. Dalam pemeriksaan balas beliau bersetuju bahawa dia tidak perasan apa-apa kopi di baju atau apa-apa lagi yang luar biasa mengenai pakaiannya Mr Brown.
36. Akaun Mr Brown kejadian itu disokong kuat oleh Cik Lindsay, yang ketika itu Pengurus Sokongan Eksekutif di Universiti Kebangsaan Australia. Beliau berkata tertuduh datang ke pejabat Naib Canselor "agak cepat" dan bahawa terdapat cawan dan piring di tangannya dengan kopi tertumpah daripadanya. Encik Brown tidak jauh di belakangnya. Cik Lindsay mencapai keluar untuk mengambil cawan dan piring daripada tertuduh dan Encik Brown "jenis menyentuh" ​​lengan kanannya. Tertuduh membuang cawan dan piring di atas bahu kanannya ke arah Encik Brown. Encik Brown mengelak, cawan dan piring memukul dinding dan "kopi pergi di mana-mana." Dia kemudian berkata "jenis merta [tertuduh] jenis pulih jenis ke kanan dan pada dasarnya dibesarkan jenis lutut kiri beliau ke dalam bentuk [Mr Brown] kawasan pangkal paha dan [Brown] turun".
37. Dalam pemeriksaan balas Cik Lindsay bersetuju bahawa tertuduh telah dibuang cawan dan piring sebagai reaksi segera kepada "yang meraih" dan bahawa dia telah bertukar "dalam aliran yang sama". Beliau bersetuju bahawa lutut beliau tidak mungkin telah mengembara lebih daripada 12 inci dari kedudukan menegak sebelum menghubungi paha Mr Brown dan menjelaskan bahawa ia tidak diperlukan untuk perjalanan jauh kerana Encik Brown telah tunduk untuk mengelakkan cawan. Beliau berkata bahawa perbuatan itu telah "satu langkah yang sangat tajam" dan bahawa ia telah "sangat jelas apa yang [tertuduh] telah cuba untuk melakukan".
38. Saya menerima bahawa kejadian itu berlaku dengan ketara sebagai Mr Brown dan Cik Lindsay diterangkan dan bahawa tertuduh memandu lutut ke paha Mr Brown sengaja. Ia adalah benar bahawa Brown telah berdiri di antara tertuduh dan satu-satunya pintu di mana dia boleh pergi, dan saya telah mempertimbangkan kemungkinan kesan kemalangan sambil mengangkat lutut untuk mula melarikan diri. Cik Lindsay jelas disimpulkan bahawa perbuatan itu dilakukan dengan sengaja tetapi pendapat bukan pakar untuk tujuan yang jelas seseorang yang nampaknya mengalami disfungsi mental yang penting, walaupun tanpa bantahan dikemukakan, boleh jelas diberi sedikit, jika ada, berat. Walau bagaimanapun, ia kelihatan sangat tidak mungkin bahawa lututnya boleh datang ke dalam kenalan dengan pangkal paha Mr Brown sengaja jika tertuduh semata-mata cuba untuk melarikan diri. Tambahan pula, sifat kejadian yang diterangkan oleh Cik Lindsay menyarankan bahawa tertuduh menekan rumah serangan dan saya menerima keterangan Encik Brown yang memberi kesan kepada pangkal paha itu berlaku hanya selepas dia telah jatuh ke belakang dinding.
39. Isu diri membentangkan kesukaran yang lebih besar. Seperti yang dinyatakan sebelum ini, sebaik sahaja isu itu dibangkitkan, ia adalah penting bagi Mahkota untuk membuktikan tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh tidak percaya bahawa ia adalah semunasabahnya perlu bagi kepadanya untuk bertindak seperti yang dilakukannya untuk membela dirinya atau bahawa tidak ada alasan yang munasabah bagi apa-apa kepercayaan. Dalam menimbangkan isu-isu ini, ia mesti diingat bahawa sebelum kejadian ini tertuduh telah berkesan dikejar naik tangga oleh Encik Brown dan Mr Gumm telah pergi ke arah set lain tangga jelas dengan niat untuk memotong melarikan diri. Apabila dia memasuki Naib Canselor pejabat Brown datang di belakangnya, dan sebagai akibatnya, adalah di antara tertuduh dan satu-satunya jalan keluar. Cik Lindsay kemudian mencapai ke arah beliau dan pada kira-kira masa yang sama Mr Brown, yang berada di belakang tertuduh, menyatakan bahawa dia akan mempunyai untuk "mengambil dia keluar" dan kemudian mengambil memegang tangannya.
40. Saya tidak mempunyai keraguan bahawa mana-mana orang biasa dalam kedudukan yang akan memahami bahawa dia telah berkali-kali diminta untuk meninggalkan, tidak mempunyai hak untuk kekal, dan telah diambil oleh lengan untuk tujuan yang diiringi dari bangunan itu. Tidak ada dalam akaun mana-mana saksi yang mungkin munasabah telah membawa mana-mana orang yang takut kepada serangan ganas atau membangkitkan kepercayaan bahawa ia adalah perlu untuk dia menolak Encik Brown, apatah lagi memandu lutut ke paha Mr Brown, dalam memerintahkan untuk mempertahankan dirinya. Walau bagaimanapun, tertuduh bukan orang biasa tetapi seseorang dengan proses mental ketara bercelaru atau terjejas. Ia adalah mustahil untuk berpuas hati dengan standard yang diperlukan bahawa dia tidak mempunyai apa-apa kepercayaan. Ia juga mustahil untuk menentukan dengan keyakinan apa persepsi beliau keadaan mungkin telah dan oleh itu berpuas hati bahawa, memandangkan orang-orang persepsi, seperti kepercayaan yang tidak munasabah. Saya sedar pandangan yang dinyatakan di dalam Kurtic bahawa beberapa tindakan mesti telah berlaku yang mungkin telah disalah anggap sebagai satu ancaman atau bahaya kepada tertuduh tetapi, pada pendapat saya, keadaan yang saya telah merujuk mendedahkan gabungan peristiwa-peristiwa yang mencukupi untuk meningkatkan apa-apa kemungkinan kesilapan oleh tertuduh.
41. Ia juga boleh menjadi penting bahawa Encik Brown tidak sepenuhnya menolak cadangan diri tetapi membantah sahaja, jika tertuduh telah bertindak mempertahankan diri, beliau telah menggunakan kekerasan yang berlebihan. Sudah tentu ia adalah mustahil bahawa jawapan Mr Brown adalah disebabkan kekeliruan tentang konsep diri atau bahawa beliau bimbang untuk mencadangkan bahawa ia adalah tidak perlu untuk mempertimbangkan isu ini kerana, pada pendapatnya, mana-mana tuntutan itu akan menjadi tidak dapat dipertahankan oleh sebab sifat yang didakwa tidak adil terhadap keganasan. Walaupun saya sedar kemungkinan ini, saya mesti mengatakan bahawa jawapan itu tidak sepenuhnya meyakinkan. Encik Brown adalah orang yang pada mulanya berhadapan tertuduh, naik tangga selepas beliau, mengikuti dia ke pejabat Naib Canselor, bercakap dengan dia, mengambil tangannya dan mengalami serangan yang dikenakan. Namun, setelah mempunyai bahawa penglibatan intim dalam kejadian itu, beliau seolah-olah tidak bersedia untuk menolak kemungkinan bahawa tertuduh telah bertindak mempertahankan diri. Memandangkan keengganan itu, ia adalah sukar untuk melihat bagaimana seseorang yang tidak hadir boleh menolak kemungkinan itu.
42. Hujah bahawa tertuduh menggunakan kekerasan yang berlebihan mesti dinilai dengan merujuk kepada kemungkinan bahawa beliau percaya apa-apa kekerasan adalah perlu dan kemungkinan bahawa, dengan mengambil kira persepsi beliau tindakan Encik Brown, terdapat alasan yang munasabah bagi kepercayaan tersebut. Bukti-bukti yang tidak, pada pendapat saya, tidak termasuk sama ada kemungkinan.
43. Dengan sebab itu, saya tidak dapat berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh tidak bertindak mempertahankan diri. Oleh itu, dia mesti dibebaskan.
Serangan yang didakwa kepada Cik McGee
44. Encik McKenzie memberi keterangan bahawa pada 10 Februari 2000 pada kira-kira 12:40 dia berada di pejabatnya di NRMA House di Canberra apabila buzzer pintu telah diaktifkan dan Cik McGee, yang merupakan setiausaha beliau, ditekan butang pelepas untuk membuka pintu. Dia sedar seseorang berjalan di sepanjang kawasan yang bersebelahan dengan jawatannya tetapi melihat bahawa ia tertuduh hanya apabila pintu ditarik renggang. Encik McKenzie telah di telefon dan terus menumpukan perhatian kepada perbualan. Tertuduh dan Cik McGee nampaknya bergerak dari pintu ke kawasan yang bersebelahan dengan pejabat Encik McKenzie di mana tirai telah ditarik ke bawah kira-kira ketinggian pinggang dan dia mampu untuk melihat sahaja kaki mereka. Beliau berkata perkara yang akan datang dia jelas diingati ialah "pendengaran [Cik McGee] menjerit keluar dan [melihat] kakinya hilang '. Beliau berkata pada masa itu kaki tertuduh telah berada di hadapannya.
45. Encik McKenzie berkata bahawa dia meletakkan telefon ke bawah dan keluar dari pejabat untuk mencari kedudukan yang dituduh atas Cik McGee, yang merangkak dan cuba untuk menolak dirinya kembali manakala tertuduh memegang dia turun dengan tangannya di atas bahunya. Beliau berkata bahawa dia datang belakang tertuduh, "mendapat dia dalam pelukan beruang", ditarik-Nya dan bertanya kepadanya untuk meninggalkan bangunan. Tertuduh kemudian bercakap kepada Encik McKenzie mengenai tuntutan bagi jumlah $ 70,000. Dia dan dua kakitangan lain mengiringi tertuduh dari bangunan itu. Memandangkan mereka mendapat ke pintu berputar di tingkat bawah tertuduh mengambil memegang tali leher Encik McKenzie dan memberitahu bahawa dia telah meninggalkan kaca matanya di tingkat atas dan bahawa dia mahu kembali dalam untuk mendapatkan mereka. Encik McKenzie memberitahunya bahawa mereka akan kembali oleh pihak polis. Encik McKenzie berkata apabila dia kembali di tingkat atas, dia menyedari bahawa Cik McGee mempunyai potongan kepada batang hidung beliau dan bahawa dia telah mengadu tentang leher sakit. Gambar-gambar yang menggambarkan kecederaan kepada hidungnya telah dikemukakan sebagai bukti.
46. Cik McGee memberi keterangan bahawa dia berada di pejabat Encik McKenzie pada kira-kira 12:40 pada 10 Februari 2000 apabila loceng berbunyi dan dia mengaktifkan mekanisme untuk membuka pintu. Dia berkata bahawa dia telah menjangkakan "lelaki penyelenggaraan" dan apabila dia melihat tertuduh dia digerakkan dan menutup pintu ke pejabat Encik McKenzie itu. Tertuduh datang, meletakkan tangannya di atas meja penerimaan dan bertanya sama ada dia tahu siapa beliau. Beliau berkata, "ya, saya lakukan". Dia kemudian berkata:
Dia kemudian datang ke arah saya dan dia datang sehingga ke - kanan kepada saya dan saya meletakkan tangan saya dan kemudian dia meraih tangan saya dan seterusnya - Saya tidak ingat apa-apa tetapi saya ingat sakit saya, kesakitan yang teramat sangat di muka saya memukul lantai.
47. Apabila ditanya apa yang dia teringat berlaku selepas di atas lantai, Cik McGee berkata bahawa dia teringat, "sama ada merangkak atau menyeru kepada seseorang dari pejabat yang lain dan mereka datang dalam" tetapi apabila dia bangun dia "tidak melihat sesiapa". Beliau kemudiannya mendapati bahawa dia berdarah dari muka dan bersetuju dalam pemeriksaan balas bahawa meragut ke batang hidung beliau telah nampaknya telah disebabkan oleh sekeping logam kaca mata beliau menghubungkan buah mata yang telah rosak. Beliau juga bersetuju bahawa beliau tidak menumbuk di hidung. Beliau mempunyai beberapa kecederaan lain termasuk luka pada kaki beliau dan beberapa lebam di tangannya. Dia berkata bahawa dia tidak berasa sakit pada masa yang mereka nampaknya dikenakan dan bahawa dia pada mulanya hanya berada dalam kejutan. Ia telah dicadangkan bahawa hospital nota dirujuk beliau telah menumbuk di hidung tetapi dia berkata bahawa dia tidak ingat pernah membuat pernyataan yang bermaksud sedemikian. Lebih penting lagi, beliau mengesahkan dalam pemeriksaan balas bahawa dia mempunyai ketidakupayaan untuk menarik balik apa yang telah berlaku antara masa bahawa tertuduh menghampiri dia dan masa dia akhirnya mendapat dari lantai.
48. Walaupun saya tidak mempunyai keraguan tentang kebenaran keterangan Cik McGee itu, kelemahan ini dalam ingatan dia membuat ia mustahil bagi saya untuk berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa "tindakan yang mewujudkan kesalahan itu didakwa" telah ditubuhkan. Cik McGee telah jelas takut tertuduh dan berkata bahawa dia telah meletakkan tangannya dengan tapak tangan terbuka beliau ke luar, jelas dengan niat untuk menangkis pendekatan beliau. Beliau memberikan bukti kejadian sebelum akibat daripada mana beliau telah jelas telah meninggalkan dengan ketakutan besar daripada tertuduh. Malah, pada ketika ini apabila dia mula-mula melihat dia tahap kebimbangan beliau adalah seperti yang dia segera berkata, "oh tidak!". Apabila dia datang untuk memberi keterangan dia begitu takut bahawa dia mendapati ia sukar untuk bercakap dan ia mengambil masa yang lama sebelum dia mampu untuk mendapatkan kawalan diri yang mencukupi untuk dapat bersumpah. Selepas itu, beliau menyatakan dengan jelas bahawa dia mendapati sukar untuk melihat ke arah tertuduh. Dalam keadaan ini, ia adalah sukar untuk menolak kemungkinan bahawa dia mungkin telah pengsan. Ia juga sukar untuk menolak kemungkinan bahawa dia mungkin telah tersandung atau jatuh secara tidak sengaja, mungkin kerana dia cuba untuk kembali dari tertuduh. Dalam apa jua keadaan, dia boleh ingat tidak menumbuk, menolak atau lain-lain tindakan bermusuhan di pihak tertuduh yang mungkin telah menyebabkan dia jatuh ke lantai.
49. Bukti Mr McKenzie ini melihat kaki Cik McGee itu hilang manakala kaki tertuduh berada di depan beliau adalah sama tidak mampu membuktikan bahawa dia jatuh ke lantai akibat daripada serangan. Dalam pemeriksaan balas beliau bersetuju dengan cadangan bahawa dia telah melihat beliau "naik di udara" tetapi bahagian atas badan beliau telah terlindung daripada pandangan beliau oleh membutakan Venice dan dia seolah-olah menganggap bahawa dia telah melakukan demikian daripada hakikat bahawa kakinya tiba-tiba hilang. Dalam apa jua keadaan, beliau menyatakan dengan jelas bahawa beliau tidak dapat melihat apa yang boleh menyebabkan apa-apa gerakan.
50. Ia adalah benar bahawa Cik McGee memberikan keterangan daripada tertuduh meraih tangannya, dan tindakan yang semata-mata mungkin merupakan satu serangan. Ia juga adalah benar bahawa dia telah memberikan keterangan setelah dikekalkan lebam ke tangan beliau dalam kedudukan di mana dia telah mengambil memegang mereka. Lebam, sememangnya, cukup untuk membentuk kemudaratan tubuh badan yang sebenar. Walau bagaimanapun, ia adalah penting bagi Mahkota untuk membuktikan tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa kemudaratan tubuh badan itu disebabkan oleh serangan. Jika, pada hakikatnya, Cik McGee jatuh sengaja atau akibat pengsan dan tertuduh cuba untuk menangkap jatuh beliau dengan berpegang kepada tangannya maka apa-apa lebam itu disebabkan tidak boleh dianggap sebagai telah disebabkan oleh serangan.
51. Ia juga benar bahawa Encik McKenzie memberikan keterangan melihat tertuduh cuba untuk memegang Cik McGee turun kerana dia cuba untuk meningkat. Walau bagaimanapun, tidak ada bukti sama ada beliau telah cuba untuk berbuat demikian kerana permusuhan atau semata-mata kerana beliau bimbang bahawa dia mungkin pening atau tak mantap di atas kaki jika dia dibenarkan untuk berdiri. Sekiranya kedua, mana-mana lebam yang dialami akibat tindakan yang diambil dalam usaha bona fide untuk menghalang beliau dari datang ke bahaya selanjutnya tidak boleh dianggap sebagai telah disebabkan oleh serangan.
52. Saya mesti mengaku kepada keraguan yang besar tentang apa-apa kemungkinan ini. Walau bagaimanapun, keraguan kehakiman ada pengganti yang mencukupi untuk bukti melampaui keraguan munasabah. Saya tidak berpuas hati bahawa lebam disebabkan tangan Cik McGee atau apa-apa kecederaan lain yang dia dikekalkan semasa kejadian itu telah disebabkan oleh tertuduh mengambil memegang tangannya dengan cara yang saya telah diterangkan.
53. Standard pembuktian adalah satu yang sangat ketat dan, dalam semua keadaan, saya tidak dapat berpuas hati bahawa keterangan yang dikemukakan oleh Crown telah mencukupi untuk menentukan standard bahawa pelakuan perbuatan yang mewujudkan kesalahan itu dikenakan.
54. Jika ini telah menjadi percubaan biasa ia akan menjadi terbuka kepada Mahkota untuk mendapatkan suatu sabitan bagi kesalahan serangan biasa, walaupun kesalahan yang tidak pernah dikenakan. Seksyen 49 Akta Jenayah memperuntukkan aturan alternatif berhubung dengan pelbagai kesalahan yang ditetapkan dan, khususnya, membolehkan juri yang tidak berpuas hati tertuduh bersalah serangan occasioning kemudaratan tubuh badan sebenar untuk mencari tertuduh bersalah atas kesalahan serangan biasa. Walau bagaimanapun, bahasa seksyen itu tidak muncul untuk diberikan kepada pendengaran khas jenis ini kerana undang-undang tidak membenarkan tertuduh didapati bersalah atas apa-apa kesalahan.
55. Atas sebab-sebab yang dituduh mesti dibebaskan daripada kesalahan ini.
Serangan yang didakwa kepada Encik Gold
56. Encik Gold adalah seorang pengawal keselamatan dengan Chubb Security yang bekerja di bangunan Arkib Negara di Parkes pada kira-kira 14:40 pada 10 Ogos 2000 apabila dia melihat tertuduh dalam perniagaan atau kawasan lounge pelawat bangunan. Tertuduh menggunakan telefon. Encik Gold didekati dalam tempoh kira-kira lima meter untuk membuat pengenalan positif kepadanya, tidak berjaya cuba untuk menghubungi Pengurus Keselamatan, Cik Wyatt, dan kemudian berjaya dihubungi Encik Daley yang beliau sifatkan sebagai "Pengurus Teknologi". Kedua-dua Cik Wyatt dan Encik Daley kemudiannya mendekati Encik Gold dan selepas perbualan ringkas beliau pergi ke kawasan lain bangunan yang "lelaki" meja penerimaan pelawat yang penyambut tetamu nampaknya telah dibiarkan. Meja adalah kira-kira 30 meter dari kawasan di mana tertuduh telah berdiri dan, dan pada satu ketika dia melihat tertuduh mengambil memegang tag pengenalan Encik Daley, Encik Gold tidak dapat mendengar perbualan di antara mereka.
57. Encik Gold kemudian melihat tertuduh berjalan ke koridor ke arahnya. Tertuduh meletakkan "styrofoam" cawan pada objek yang Mr Gold digambarkan sebagai "paparan ketinggian pinggang" dan terus berjalan ke arahnya sebelum beralih, mengambil cawan dan berpatah balik untuk meneruskan berjalan di koridor ke arahnya. Encik Gold berkata bahawa apabila yang dituduh adalah dalam kira-kira lima meter dari beliau tertuduh memandang dan merenung dia itu, kerana dia berjalan ke arah dia berkata, "ah, Encik Chubb" dan teras ke hadapan tangan kanannya. Encik Gold berkata bahawa dia telah dilanggar oleh sebuah beg teh dan cecair dari cawan tertumpah ke atas beliau.
58. Bangunan Arkib Negara telah dilengkapi dengan kamera video untuk tujuan keselamatan dan Encik Gold telah berjaya mendapatkan rakaman daripada dua pita video yang menunjukkan pada mulanya tertuduh di ruang tamu dan kemudiannya menghampiri Encik Gold, nampaknya dengan cawan styrofoam. Rakaman tidak merekodkan tertuduh membuat sebarang pergerakan ke arah Encik Emas dengan cawan. Walau bagaimanapun, kamera telah nampaknya telah bersedia untuk mengambil imej fotografi di tiga selang kedua dan ia adalah, sudah tentu, agak mustahil bahawa tertuduh berbuat demikian dalam satu masa itu. Pita video itu juga mengesahkan bahawa tertuduh mendekatinya, Encik Gold berdiri dan bergerak satu langkah ke kiri, walaupun dia masih di belakang meja. Tertuduh meninggalkan bangunan itu dengan melepaskan bahawa sampingan meja dan, manakala Encik Gold tidak cuba untuk menghalang beliau daripada meninggalkan, saya berfikir bahawa tertuduh boleh membentuk gambaran bahawa tindakan Encik Gold mencerminkan sikap agresif ke arah dia.
59. Dalam pemeriksaan balas, ia dicadangkan untuk Mr Gold bahawa cawan itu hanya mengandungi beg teh tetapi dia mengekalkan bahawa terdapat cecair di dalamnya. Beliau tidak dapat ingat sama ada lebih bersih telah dipanggil untuk menyerap lantai tetapi berkata bahawa Encik Daley telah mengambil cawan manakala beliau telah meningkat beg teh.
60. Konstabel Khan memberi keterangan bahawa beliau menghadiri di Bangunan Arkib Negara pada kira-kira 15:45 dan bercakap dengan Mr Gold. Beliau berkata bahawa Encik Gold menunjukkan kepadanya cawan buih tetapi tidak menunjukkan dia "Chubb [seragam Keselamatan] baju". Beliau berkata bahawa Encik Gold tidak berpakaian seragam. Dia mempunyai perbualan lagi dengan Mr Gold pada kira-kira 10:00 petang itu apabila beliau membawa kaset video ke Balai Polis City. Keterangan Konstabel Khan secara umumnya disokong oleh keterangan Konstabel Strachan.
61. Sama Cik Wyatt tidak Mr Daley telah dipanggil untuk memberi keterangan, bekas nampaknya di Scotland penyayang untuk satu atau kedua-dua ibu bapa dan kedua telah mengambil cuti untuk pergi berkhemah di lokasi yang tidak diketahui di Pantai Selatan New South Wales.
62. Saya menerima bahawa kejadian itu berlaku pada dasarnya dengan cara yang Encik Gold diterangkan dalam keterangannya. Tindakan bergerak cawan supaya beg teh melanda dada Encik Gold, sama ada dengan atau tanpa beberapa kuantiti teh, jelas melibatkan beberapa permohonan menyalahi undang-undang berkuat kuasa dan jelas berlaku tanpa persetujuannya. Oleh itu, ia berjumlah serangan.
63. Encik Everson lagi berhujah bahawa saya perlu mempunyai keraguan yang munasabah bahawa tertuduh mungkin telah bertindak mempertahankan diri. Walau bagaimanapun, saya tidak dapat menerima penyerahan ini. Sifat serangan yang dijelaskan oleh Encik Gold tidak senonoh tindakan diambil dengan tujuan untuk menangkis penyerang yang berpotensi. Lebih penting lagi, walaupun, seperti yang saya sebutkan, tertuduh mungkin telah mendapat gambaran bahawa tindakan Encik Gold dalam berdiri dan bergerak sedikit ke sisi mencerminkan sikap agresif ke arah beliau, ia tidak disyorkan bahawa dia telah mengambil memegang tertuduh, mengejar dia, dia diganggu atau cuba untuk menghalang pemergiannya. Saya sekali lagi berpuas hati dengan standard yang diperlukan bahawa tiada tindakan sebenarnya berlaku yang mungkin telah disalah anggap sebagai satu ancaman atau bahaya kepada tertuduh. Oleh itu, tidak seperti kedudukan berhubung serangan yang dikatakan kepada Encik Brown, tidak ada asas untuk mana-mana perdebatan bahawa persepsi terhadap beberapa tindakan, dipengaruhi oleh proses bercelaru atau terjejas beliau mental, mungkin telah memberikan asas yang munasabah untuk kepercayaan bahawa ia adalah perlu baginya untuk bertindak seperti yang dilakukannya dalam diri sendiri. Oleh yang demikian, saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh tidak bertindak mempertahankan diri.
64. Untuk sebab-sebab ini, saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh melakukan perbuatan yang mewujudkan kesalahan itu dikenakan.
Serangan yang didakwa kepada Encik buah pinggang
65. Encik Tony buah pinggang, peguam bekerja oleh AKTA Persatuan Undang-undang, berada di pejabatnya di Undang-undang Persatuan Bangunan di Canberra pada kira-kira 10:25 pada 26 April 2000 apabila beliau dimaklumkan bahawa tertuduh berada di kawasan penerimaan. Dia keluar ke kawasan itu dan memperkenalkan dirinya kepada tertuduh yang diteruskan untuk bertanyakan soalan mengenai pelantikan Queen Peguam di New South Wales. Encik Buah bertanya kepadanya apa yang dia lakukan atau mengapa dia berada di Persatuan Undang-undang dan tertuduh menjawab dalam apa yang kelihatan telah menjadi kecaman sebahagian besarnya difahami berselang dengan lucah. Encik Buah Pinggang berkata frasa satu yang dia boleh ingat ialah "Saya terlibat dalam penguatkuasaan undang-undang, bukan main-main dengan saya." Beliau berkata bahawa tertuduh "muncul agak gelisah, tidak rasional" dan telah bergerak ke arah dia. Seperti yang dia berbuat demikian Encik buah pinggang diadakan satu tangan, seolah-olah untuk menangkis tertuduh kira dan mula bergerak ke belakang sambil memberitahu tertuduh tidak untuk menyentuh dia. Tertuduh kemudian menolak Encik buah pinggang di dada. Encik buah pinggang tidak menunjukkan bahawa menolak menyebabkan dia sama ada kecederaan atau kesakitan.
66. Encik King, Pengarah Eksekutif Persatuan Undang-undang, cuba memanggil polis dari telefon di kaunter penyambut tetamu yang berhampiran. Tertuduh nampaknya menyedari ini dan cuba untuk merampas penerima dari dia. Encik buah pinggang dan Mr King kemudian mengambil memegang tertuduh dan bergerak dia ke arah pintu. Encik Buah Pinggang berkata tertuduh tidak mulanya menentang tetapi apabila ditolak keluar dari pintu dia mengayunkan sekitar dan cuba untuk menendang dia di pangkal paha. Mujurlah, Encik buah pinggang dapat mengelakkan sepakan itu. Beliau dan Encik King kemudian kembali di dalam pejabat dan memegang pintu ditutup manakala akauntan, Encik McArthur, diperolehi kunci supaya ia boleh dikunci. Pada peringkat bahawa tertuduh, yang telah berjalan ke arah kawasan lif, kembali dan menendang pintu.
67. Dalam pemeriksaan buah pinggang Encik bersetuju bahawa tertuduh sebelum ini telah memulakan prosiding terhadapnya dalam kedua-dua Mahkamah Agung dan Mahkamah Persekutuan. Encik Buah menafikan mempunyai apa-apa ingatan tertuduh perkataan berkata kepada kesan "tidak melakukan serangan kepada saya" dan mengesahkan bahawa, sebaliknya, beliau telah sokongan dari tertuduh kerana dia maju ke arahnya.
68. Encik King memberi keterangan mendengar namanya dipanggil oleh Encik buah pinggang dan bergegas ke kawasan penerimaan di mana dia melihat Encik buah pinggang "bergelut" dengan seorang lelaki yang telah membuat banyak bunyi bising. Beliau berkata bahawa dia bertanya kepada lelaki untuk meninggalkan, dan apabila dia tidak berbuat demikian, cuba untuk menelefon polis. Lelaki itu cuba untuk mengambil telefon bimbit dari dia dan dia dan Mr buah pinggang diteruskan untuk mengeluarkan dia dari pejabat. Beliau berkata, kerana mereka mendapat dia ke pintu lelaki itu cuba untuk menendang Encik buah pinggang di kaki atau pangkal paha tetapi Encik buah pinggang telah melangkah mengetepikan dan tidak ada sebarang hubungan. Mereka berjaya mendapatkan dia keluar dari pejabat dan menutup pintu tetapi lelaki itu kembali dan menendang pintu. Kunci dan bergantung kemudiannya diperlukan penggantian.
69. Apabila diminta untuk menjelaskan dengan tepat apa yang berlaku apabila Encik King berkata bahawa lelaki itu telah "bergelut" dengan Encik buah pinggang, beliau berkata, ia kelihatan seolah-olah mereka adalah "menyegiempatkan luar, sebagai orang dalam pergaduhan melakukannya", dan menjelaskan bahawa beliau berpendapat bahawa Encik buah pinggang terpaksa tangannya sehingga menolak orang yang menyerang beliau. Demonstrasi beliau cara yang Encik buah pinggang telah memegang tangannya adalah konsisten dengan demonstrasi Encik buah pinggang itu sendiri. Beliau menambah, "saya melihat Tony dengan tangan beliau sehingga ke dada bab dan Tony telah disokong off, dia akan terpaksa menentang meja rendah yang ada di belakang kaunter penyambut tetamu di kawasan penerimaan kita".
70. Dalam pemeriksaan balas Mr King mengakui bahawa dalam nota tulisan tangan yang dibuat pada hari yang dia telah menggunakan perkataan "remonstrating" dan bukannya "bergelut" tetapi berkata beliau tidak faham di sana untuk menjadi apa-apa perbezaan antara terma ini. Beliau juga bersetuju bahawa dia pada mulanya digunakan perkataan "bermasalah" dan bukannya "agresif" tetapi berkata bahawa dia telah menyangka bahawa beliau telah hanya menggunakan perkataan yang salah. Beliau mengakui bahawa beliau tidak pasti sama ada orang itu telah mengalami masalah atau agresif tetapi berkata bahawa dia telah "sememangnya menjadi agresif ke arah [Mr buah pinggang]" dan "yang merupakan satu-satunya kesimpulan yang saya boleh menarik dari tindakannya".
71. Encik McArthur yang merupakan seorang akauntan yang bekerja oleh Persatuan Undang-undang mengesahkan bahawa beliau telah pergi ke kawasan penerimaan dan telah melihat Encik Raja memegang telefon dan seorang lelaki sampai di kaunter cuba untuk merebut penerima. Perjuangan A tercetus di antara mereka melalui telefon. Tidak lama selepas itu lelaki itu membawa kepada pintu dan meninggalkan pejabat. Encik McArthur berkata bahawa Encik King telah cuba untuk mengunci pintu apabila lelaki itu kembali dan membuat lompatan berjalan dan menendang pintu. Lelaki itu meninggalkan bangunan itu.
72. Konstabel Stirling, yang menghadiri pejabat Persatuan Undang-undang tidak lama selepas kejadian ini, mendapati pintu terkunci dan menyedari bahawa pintu dan bingkai adalah sedikit daripada penjajaran.
73. Cik Duncan, yang penyambut tetamu Persatuan Undang-undang ini, memberi keterangan bahawa tertuduh telah memberitahu bahawa dia telah datang kepada Persatuan untuk mengetahui "bagaimana barristers dibuat". Dia pergi ke pejabat Encik buah pinggang dan memberitahunya bahawa tertuduh berada di kawasan penerimaan. Beliau kembali kepada tugas-tugas beliau tetapi kemudiannya menyedari bahawa suara-suara telah menjadi dibangkitkan dan mendengar Encik buah pinggang memanggil untuk Encik King. Beliau kemudian pergi untuk mendapatkan Mr McArthur. Beliau mengesahkan bahawa Encik King telah cuba untuk menelefon polis dan berkata bahawa dia teringat tertuduh sampai di kaunter untuk mengambil telefon. Dia mengaktifkan buzzer keselamatan kemudian mendail nombor kecemasan 000 dan membuat panggilan kepada pihak polis. Beliau berkata bahawa Encik Raja dan Encik buah pinggang dikeluarkan tertuduh dari pejabat dan cuba untuk memegang pintu ditutup apabila dituduh pulang dari kawasan lif dan "jenis tidak seperti sepakan karate" ke pintu.
74. Encik buah pinggang adalah seorang saksi yang boleh dipercayai yang jelas bukti yang telah ditolak oleh tertuduh yang tidak dicabar dalam pemeriksaan balas. Akaunnya kejadian itu juga sebahagian besarnya disokong oleh keterangan daripada Encik Raja dan, sedikit sebanyak, saksi-saksi lain. Saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh tidak menolak Encik buah pinggang dan yang menolak yang ditubuhkan serangan.
75. Saya menerima bukti Mr buah pinggang yang sebelum ditolak dia telah sokongan dari tertuduh dan memberitahu dia tidak menyentuh dia. Walaupun Crown tidak menolak kemungkinan bahawa tertuduh mempunyai sebab yang sah untuk berada di pejabat Persatuan Undang-undang, beliau jelas tidak mempunyai hak untuk tetap sebaik sahaja diminta untuk meninggalkan. Dalam apa jua keadaan, ia tidak dicadangkan untuk Encik Buah bahawa dia telah mengambil memegang tertuduh atau sebaliknya fizikal cuba untuk mengeluarkan beliau sebelum menolak itu. Ia adalah benar bahawa dia mengangkat satu tangan tetapi saya menerima keterangan bahawa beliau diadakan dengan tapak tangannya membuka ke arah luar kerana dia cuba untuk kembali dari tertuduh. Untuk kembali ke ujian sebahagiannya objektif dikemukakan dalam Kurtic, saya berpuas hati dengan standard yang diperlukan bahawa tiada tindakan sebenarnya berlaku yang mungkin telah disalah anggap sebagai satu ancaman atau bahaya kepada tertuduh. Oleh itu, terdapat lagi tiada asas untuk mana-mana perdebatan bahawa persepsi tertuduh beberapa tindakan yang dipengaruhi oleh proses bercelaru atau terjejas beliau mental mungkin telah memberikan asas yang munasabah untuk satu kepercayaan bahawa ia adalah perlu baginya untuk bertindak seperti yang dilakukannya dalam diri sendiri pertahanan. Oleh yang demikian, saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa dia tidak bertindak mempertahankan diri.
76. Untuk sebab-sebab ini, saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh melakukan perbuatan yang mewujudkan kesalahan itu dikenakan.
Serangan yang didakwa kepada Encik Beaton
77. Pada kira-kira 2:40 pada 31 July 2001 Encik Beaton, yang ketika itu Pemangku Pengarah Pusat Seni Rumah Gorman, berada di sebuah pejabat di Pusat ini apabila dia melihat tertuduh berjalan di atas jalan yang bersebelahan dengan pejabat. Beliau meninggalkan bangunan dan menghampiri tertuduh. Encik Beaton memberitahu bahawa dia adalah menceroboh, bahawa dia mahu dia meninggalkan dan jika dia gagal berbuat demikian dia akan menelefon polis. Beliau berkata bahawa tertuduh telah berjalan jauh dari beliau tetapi dia kemudian berpaling, berjalan kembali ke arah Encik Beaton berkata, "Saya mempunyai cukup ini" dan menolak beliau. Encik Beaton tidak pasti sifat tepat menolak tetapi percaya bahawa tertuduh telah menolak beliau di dada dengan kedua-dua tangan terbuka. Encik Beaton mengatakan bahawa dia kehilangan kedudukan beliau dan jatuh kembali terhadap "kelebihan" dinding konkrit. Kepalanya nampaknya datang ke dalam hubungan dengan dinding menyebabkan luka yang memerlukan tujuh jahitan.
78. Dalam pemeriksaan balas, Encik Beaton menegaskan bahawa tertuduh telah berhenti berjalan pada satu titik di mana jalan yang membawa sehingga ke jalan a. Beliau menolak cadangan bahawa jalan telah kemudiannya dibina. Beliau juga menafikan bahawa beliau telah memaksa tertuduh atau bahawa tertuduh telah bertindak mempertahankan diri.
79. Encik Duffy, yang ketika itu Pengurus Keselamatan bagi Pusat Seni House Gorman mengatakan bahawa dia telah dengan Encik Beaton di kawasan pentadbiran Gorman House pada kira-kira 14:40 pada 31 Julai 2000 apabila Encik Beaton menyaksikan berjalan tertuduh lalu pintu dan kiri bangunan. Encik Duffy berkata bahawa dia meletakkan beberapa fail jauh sebelum melangkah keluar ke pendaratan. Beliau kemudian menyaksikan Mr Beaton berdiri di laluan dengan kembali ke dinding dan bercakap kepada tertuduh yang berdiri di sisi lain jalan menghadap kepadanya. Beliau berkata bahawa mereka mempunyai perbualan tetapi dia tidak dapat mendengar apa yang telah diperkatakan. Beliau kemudian berkata, tiba-tiba dituduh meletakkan kedua-dua tangan ke atas dan menolak Encik Beaton "keras - betul melalui lindung nilai dan kembali ke dinding" dan bahawa Encik Beaton kemudian "jatuh di belakang lindung nilai". Encik Duffy kemudian menjerit, "Saya melihat bahawa" dan tertuduh kiri.
80. Dalam pemeriksaan balas Encik Duffy, seperti Encik Beaton, menegaskan bahawa jalan telah wujud untuk beberapa ketika sebelum kejadian berkenaan. Tidak ada bukti yang berlawanan.
81. Kedua-dua Encik Beaton dan Encik Duffy seolah-olah menjadi saksi sepenuhnya jujur, walaupun terdapat percanggahan besar dalam akaun mereka kejadian. Encik Beaton menegaskan bahawa tertuduh telah berjalan jauh dan bertukar kembali di sepanjang jalan untuk menolak beliau manakala Encik Duffy menegaskan bahawa kedua-dua lelaki telah berdiri di pihak yang bertentangan jalan apabila tiba-tiba tertuduh lunged ke hadapan untuk menolak Encik Beaton. Saya tidak dapat menentukan apa-apa keyakinan sebenar yang kedua-dua versi adalah betul atau sama ada versi sama ada disediakan akaun milik tepat peristiwa-peristiwa yang berkaitan. Penyerahan Encik Everson yang Crown gagal untuk membuktikan kepada standard yang diperlukan bahawa tertuduh telah bertindak mempertahankan diri perlu dipertimbangkan dalam konteks ini.
82. Tambahan pula, Encik Beaton mengakui bahawa tertuduh telah tidak cuba untuk berjalan menaiki tangga ke dalam bangunan dan laluan bitumen di mana beliau telah berjalan telah terbuka kepada, dan digunakan oleh, orang ramai. Encik Beaton juga mengakui bahawa beliau sebelum ini telah memohon perintah larangan terhadap tertuduh tetapi yang permohonannya telah ditolak. Ia akan muncul bahawa, setelah berjaya mendapatkan perintah sekatan terhadap tertuduh, Encik Beaton telah memutuskan untuk mengambil undang-undang ke dalam tangan sendiri oleh yang dihadapi oleh tertuduh, salah menuduh beliau sebagai penceroboh, menuntut bahawa dia meninggalkan dan mengancam untuk memanggil polis jika dia tidak berbuat demikian. Bukti-bukti yang tidak mendedahkan apa-apa justifikasi sebenar bagi pendekatan ini. Tertuduh nampaknya mempunyai setiap hak untuk menggunakan laluan.
83. Encik Everson berhujah, pada dasarnya, bahawa Encik Beaton telah mempamerkan sikap yang bermusuhan dan tidak munasabah terhadap tertuduh dan bahawa dia tidak mungkin hanya telah mengikuti tertuduh ke jalan untuk terus remonstrating dengan dia tetapi pergi lebih jauh dan sebenarnya menolak dia. Encik Beaton dinafikan cadangan ini dan tidak ada bukti apa-apa tolakan. Walau bagaimanapun, Encik Everson menegaskan bahawa isu mempertahankan diri telah betul dibangkitkan dan Crown itu tidak dikecualikan kemungkinan bahawa tertuduh telah bertindak sendiri diri beliau. Beliau juga berhujah bahawa percanggahan antara akaun Encik Beaton dan Encik Duffy pasti menimbulkan keraguan tentang kredibiliti pada penafian Encik Beaton ini.
84. Perkara-perkara ini telah memberikan alasan-alasan berhujah dan mempunyai Encik Beaton menjadi saksi kurang memberangsangkan saya mungkin telah menemui hujah Encik Everson yang menarik. Encik Duffy jelas tidak melihat Encik Beaton menolak tertuduh tetapi akaunnya kejadian itu hanya memberi sokongan terhad penafian Encik Beaton ini telah berbuat demikian. Saya juga sedar apa yang Kirby J telah digambarkan sebagai "pemahaman yang semakin meningkat daripada kesilapan dari penilaian kehakiman kredibiliti dari rupa dan tingkah laku saksi di mahkamah". Lihat Lembaga Rail Negeri New South Wales v Earthline Constructions Pty Ltd [1999] HCA 3; (1999) 160 ALR 588 pada 617.
85. Walau bagaimanapun, saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah tentang kebenaran bukti Mr Beaton bahawa beliau tidak menolak tertuduh. Beliau menarik perhatian saya sebagai seorang lelaki yang benar-benar jujur ​​melakukan yang terbaik untuk memberitahu kebenaran walaupun jawapan terang berkemungkinan mendedahkannya kepada kritikan. Oleh itu, sementara saya menerima bahawa tertuduh bertindak sebagai tindak balas untuk menjalankan yang dia mungkin telah dianggap sebagai provokatif, saya tetap berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa dia tidak ditolak oleh Encik Beaton.
86. Ia tidak mencadangkan bahawa apa-apa tindakan lain yang berlaku yang mungkin telah disalah anggap sebagai satu ancaman atau bahaya kepada tertuduh. Oleh itu, terdapat lagi tiada asas untuk mana-mana perdebatan bahawa persepsi terhadap beberapa tindakan yang dipengaruhi oleh proses bercelaru atau terjejas mental beliau mungkin telah memberikan asas yang munasabah untuk mana-mana kepercayaan bahawa ia adalah perlu baginya untuk bertindak seperti yang dilakukannya dalam dirinya sendiri pertahanan. Oleh yang demikian, saya sekali lagi berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh tidak bertindak mempertahankan diri.
87. Akaun Encik Beaton itu mengalami luka di kepala akibat menghentam di dinding telah disokong oleh gambar-gambar yang diambil oleh Sarjan Corrigan. Luka itu juga dilihat oleh Konstabel Jennings yang pergi ke Gorman House dengan Sarjan Corrigan sejurus selepas serangan tersebut. Oleh itu, saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa Encik Beaton mengalami kecederaan tubuh badan yang sebenar.
88. Saya tidak mempunyai alasan untuk menganggap bahawa tertuduh bertujuan untuk menyebabkan luka atau, sesungguhnya, menyebabkan Mr Beaton mengalami apa-apa kecederaan pada semua. Bukti-bukti yang menetapkan bahawa beliau hanya menolak Encik Beaton, nampaknya dengan niat untuk menghentikannya daripada terus terlibat dalam apa yang mungkin dianggap sebagai gangguan yang tidak munasabah. Walau bagaimanapun, seperti yang telah saya nyatakan, adalah tidak perlu untuk Crown untuk membuktikan bahawa dia bertujuan untuk menyebabkan kemudaratan tubuh badan yang sebenar. Ia adalah mencukupi untuk Crown untuk membuktikan bahawa kecederaan itu berlaku akibat daripada serangan tersebut. Dalam kes ini satu kesimpulan bagi maksud itu adalah tidak dapat dielakkan.
89. Untuk sebab-sebab ini saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa tertuduh melakukan perbuatan yang menjadi suatu kesalahan yang dikenakan.
90. Saya akan mendengar nasihat tentang pesanan yang perlu dibuat berdasarkan kepada penemuan ini.
Saya memperakui bahawa sebelumnya sembilan puluh (90) perenggan bernombor adalah salinan yang benar bagi Sebab-sebab di sini kiamat Kehormat beliau, Hakim Crispin
Bersekutu:
Tarikh: 16 Ogos 2002
Peguam bagi pihak pendakwaan: A Robertson
Peguamcara bagi pihak pendakwaan: Pengarah AKTA Pendakwaan Awam
Peguam bagi tertuduh: C Everson
Peguamcara bagi tertuduh: Saunders & Company
Tarikh pendengaran: 22-24, 31 Julai
Tarikh penghakiman: 16 Ogos 2002...